‘You can check-out any time you want, but…..’

Vanmiddag begint het Britse parlement met een vijfdaags marathondebat over de Brexit-deal die Theresa May met de EU heeft afgesloten. Ondanks het feit dat een meerderheid van de parlementariërs tegen de deal zegt te gaan stemmen, is de uitkomst nog lang niet zeker. Niemand die het weet: krijgen parlementariërs koudwatervrees en stemmen ze alsnog voor, crashen de Britten op 29 maart zonder deal uit de EU, komt er een tweede referendum, trekken de Britten artikel 50 – waarmee ze om uittreding verzochten – in?

Sinds het referendum waarin een krappe meerderheid van de Britten voor uittreding uit de EU stemde, is er veel gepraat, geroepen, gelogen, gedreigd, maar is er nog bitter weinig bereikt. Ja, er is een deal, maar die is zeer omstreden binnen het Verenigd Koninkrijk. Brexit verdeelt niet alleen politieke partijen, maar ook collega’s, families, vrienden en buren, het hele land.

Brexeteers hopen dat uittreding uit de EU afscheid van de EU betekent. Het omgekeerde is het geval. Uittreding is het begin van een onophoudelijke discussie over de verhoudingen met de EU. Kijk maar naar Zwitserland. Geen EU-land, maar de EU is hier het meest besproken politieke thema.

De relatie met de EU is geregeld via bilaterale verdragen. Omdat EU-recht steeds verandert, moet er ook doorlopend worden onderhandeld over aanpassing van deze verdragen. Hier heeft de EU genoeg van en eist een institutioneel verdrag waarmee de bilaterale verdragen automatisch voldoen aan nieuw EU-recht.

Na zeven (!) jaar onderhandelen ligt er een akkoord. Mooi toch? Helemaal niet, want er is binnen Zwitserland geen meerderheid voor dit akkoord. Er is namelijk een giftige alliantie ontstaan tussen de SVP – die in principe tegen de EU is – en de vakbonden, die de lonen van werknemers in Zwitserland in gevaar zien komen. De EU voert de druk inmiddels op met het dreigement de erkenning van de Zwitserse beurs per 1 januari 2019 in te trekken.

En de Zwitsers? Die zitten met een groot probleem. Dankzij haar grote economische macht is de EU uitgegroeid tot een rulemaker. Landen die dit niet willen erkennen, die volharden in 19e- en 20e-eeuwse retoriek over soevereiniteit, degraderen zichzelf tot ruletakers.

Dit geldt voor Zwitserland, dat in feite een lidstaat zonder stemrecht is, en kan kiezen tussen stikken (sancties van de EU) of slikken (ondertekenen van het akkoord). En dit geldt nu ook voor het Verenigd Koninkrijk. Deze deal of geen deal, zo is de boodschap uit Brussel. Of het hele Brexit-circus vergeten en EU-lid blijven. Uitchecken is op ieder moment mogelijk, maar ‘you can never leave’.

 

Foto: flickr.com

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s