Brexit is Europese schipbreuk

In het Verenigd Koninkrijk wonen 3 miljoen EU-burgers, terwijl in de EU 1,5 miljoen Britten wonen. Dit kan dankzij het vrije personenverkeer van de EU, tot 23 juni ook in het Verenigd Koninkrijk een vanzelfsprekendheid. Maar nu de Britten hebben gestemd om de EU te verlaten, is de positie van deze 4,5 miljoen mensen ineens niet meer zo zeker.

Ondanks herhaalde beloftes van leave-campaigners dat de in het Verenigd Koninkrijk wonende EU-burgers zich geen zorgen hoefden te maken over hun verblijfrechten, weigert de regering nu deze toezegging te herhalen. De emoties hierover lopen hoog op, en in de verkiezing van de nieuwe premier heeft dit thema zelfs de hoofdrol gekregen. Mogen EU-burgers in het Verenigd Koninkrijk blijven na een Brexit? Of worden zij ingezet in de uittreedonderhandelingen met de EU om ervoor te zorgen dat de Britse burgers in EU-landen mogen blijven? De favoriete kandidaat, Theresa May, is niet van plan deze troef uit handen te geven. Zij geeft dan ook geen enkele garantie aan de EU-burgers in haar land over hun toekomstige rechten. Voor wat, hoort wat, is haar devies.

Dit leidt tot verontwaardigde reacties van remainers én van leavers. Terecht, want deze houding is wreed tegenover mensen die hun bestaan in het Verenigd Koninkrijk hebben opgebouwd, die hier wonen, werken, kinderen hebben (gekregen), belasting betalen en tot twee weken geleden nog dachten dat zij onbeperkte verblijfrechten hadden. En het is ook nog eens onmogelijk, want het wegvallen van deze arbeidskrachten zou de Britse economie grote schade aanbrengen. Omgekeerd geldt dit minder: er wonen minder Britten in de EU en zij zijn ook nog eens verspreid over meerdere landen.

Voor zo’n 4,5 miljoen Europeanen breken onzekere tijden aan als Theresa May tot premier wordt gekozen. Tenzij zij haar mening herziet of niet meent wat zij zegt, iets wat in het huidige politieke klimaat zomaar zou kunnen. Want hoe kun je politici nog geloven, wat is waarheid en leugen in de nieuwe politieke stijl? Je roept wat – bijvoorbeeld dat er na een Brexit 350 miljoen pond per week beschikbaar is voor de gezondheidszorg – en dat ontken je vervolgens glashard op de morgen na de verkiezingen. Of je zegt dat je toegang kunt houden tot de EU-binnenmarkt zonder deel te nemen aan het vrije personenverkeer, ook al weet je dat dit niet gaat. Als de kiezer zijn kruisje maar op de juiste plek zet. Wat daarna gebeurt, gaat jou niet aan.

De ratten verlaten in kolonne het zinkende Britse schip. Cameron, Johnson, Farage, zij vinden zichzelf niet geschikt om over de uittreding met de EU te onderhandelen, dat laten zij liever aan anderen over. Deze anderen mogen straks ook aan de kiezers uitleggen waarom het Brexit het Verenigd Koninkrijk niet welvarender heeft gemaakt. Het klonk allemaal zo leuk, maar van soevereiniteit kun je nu eenmaal niet leven. Als de leave-stemmers dit ontdekken, komt de klap pas echt. Ik hoop dat de EU mild en geduldig optreedt om zo de schade van dit referendumdebacle te beperken. Want uiteindelijk is dit geen Britse, maar een Europese schipbreuk.

Foto: flickr.com.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s