Ode aan Albert en Albert

Sinds een week ben ik in Sutton-under-Brailes, waar alles net zo mooi en romantisch is als de naam doet vermoeden. Sutton-under-Brailes is een gehucht met 80 inwoners in de Cotswolds, een geliefd vakantiegebied van Londenaren en een verplicht nummer op het lijstje van Chinese bustoeristen. De kleine 12e eeuwse kerk werd in 1880 gerenoveerd en wordt door de lokale community onderhouden; kerk en dorpje hebben geen eigen website.

Op de Village Green staat een monument voor de twee doden uit de Eerste Wereldoorlog, Albert Garey en Albert Harris. Bijna ieder dorp hier in de Cotswolds heeft zo’n monument voor de slachtoffers van de Great War, een oorlog die aan ons Nederlanders grotendeels voorbij is gegaan. Als neutrale staat werden wij met rust gelaten, een strategie die in 1940 niet nog een keer lukte.

Vandaag 100 jaar geleden, op 1 juli 1916, begon de Battle of the Somme, een veldslag waarin het Britse leger in één dag de meeste mensen ooit verloor. De slag duurde 141 dagen en kostte in totaal een miljoen mensenlevens. De herdenkingen begonnen gisteravond en duren 141 dagen.

De Eerste Wereldoorlog was een eindeloos lijden in loopgraven, in modder en regen, een wachten dat in veel gevallen leidde tot sterven. Beroemd zijn de beelden van Duitse en Engelse soldaten die samen kerstmis vieren, om elkaar de dag erna dood te schieten.

Fanatiek nationalisme, economische recessie, haat tegen buitenlanders en de schuld geven aan de ander waren de aanleidingen voor de twee wereldoorlogen die vorige eeuw in Europa begonnen. Honderd jaar later leek dit nooit meer te kunnen gebeuren, maar na de Brexit-uitslag van vorige week lijkt een volgende oorlog minder onwaarschijnlijk te zijn geworden. De onverwachte uitslag van dit referendum heeft nationalisten en populisten in het hele continent vleugels gegeven, en met de Franse en Duitse verkiezingen voor de deur kan ons continent er over een jaar wel eens heel anders uitzien. En dan heb ik het nog niet eens over de mogelijkheid van president Trump.

Het Brexit-referendum is een waarschuwing, een signaal dat we niet mogen negeren. Boosheid van lieden als Juncker, uitspraken die haat juist vergroten – de Engelsen willen weg, laat ze zo snel mogelijk gaan, dan kunnen wij lekker verder – zijn onverantwoord. Een groot deel van de Engelsen, waarschijnlijk zelfs meer dan de 48% die ‘remain’ stemde, wil wél een Europese toekomst. Bijvoorbeeld de jongen in de boekhandel in Circencester, die nu niet meer weet hoe de komende jaren, juist de jaren die zo belangrijk zijn voor hem en zijn leeftijdgenoten, er uit zullen zien.

Wij Europeanen zijn tot elkaar veroordeeld, en moeten aan tafel samen naar oplossingen zoeken. We kunnen dat nu doen of nadat we elkaar de rug hebben toegekeerd, en het continent voor de zoveelste keer in puin hebben gelegd. Ik ga voor de eerste optie. Laten we Albert en Albert eren, en alle anderen die gevallen zijn of geleden hebben onder de wereldoorlogen.

Advertenties

One comment

  1. Marianne Buddingh · juli 1, 2016

    Hear, hear!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s