Het is vakantie, falderaldera!

Europa viert zomervakantie, de stranden en campings zijn vol, de kantoren en werkplaatsen zijn leeg. Maar op sommige plaatsen wordt nog steeds hard gewerkt. Bijvoorbeeld in Downing Street 10, het huis van de nieuwe Britse premier May.

Na een ontslag- en benoemingsronde is nu het echte werk begonnen. Om aan te tonen dat de Tories niet alleen conservatief maar ook ‘unionist’ zijn, reisde May direct naar Edinburgh voor een gesprek met haar pro-EU collega Nicola Sturgeon. Engeland activeert artikel 50 van het Verdrag van Lissabon – waarmee de uittreding uit de EU in gang wordt gezet – niet zonder instemming van de Schotten, zo beloofde May. De volgende kordate stap kwam vandaag: het Verenigd Koninkrijk heeft bedankt voor het EU-voorzitterschap in de tweede helft van 2017. Tot nu toe kunnen de Brexiteers tevreden zijn over hun nieuwe premier.

Vandaag vliegt de nieuwe premier naar Berlijn, om Merkel uit te leggen dat ze nog wat tijd nodig heeft. Nu maar hopen dat het vliegtuig geen technische mankementen heeft, zoals Boris Johnson overkwam toen hij naar zijn eerste EU-top reisde. De brokkenpiloot miste hierdoor het diner, wat niemand betreurde, hij zelf waarschijnlijk ook niet.

Ook in Turkije wordt hard gewerkt. President Erdogan is druk bezig zijn politieke tegenstanders uit de weg te ruimen en de vrijheid van meningsuiting zoveel mogelijk in te dammen. Rechters, politieagenten, hoogleraren worden in grote aantallen ontslagen en universitair docenten mogen het land niet meer uit. Verder is Erdogan aan het kijken hoe de doodstraf weer kan worden ingevoerd want het volk wil het, dus ja, wat moet je dan?

Aan de andere kant van de oceaan zit men ook niet stil. De Republikeinen hebben een presidentskandidaat gekozen, en wat onmogelijk leek, is toch gebeurd: Donald Trump kan nu echt president van de Verenigde Staten worden. De grote Trump-fan Geert Wilders is er ook en geniet zichtbaar. Vandaag was hij te gast op een homofeestje, waar hij werd gefêteerd als ‘toekomstige premier van Nederland’. Op dit ‘festival der leugens‘ mag alles en kan alles, je roept gewoon wat en dan klopt het. Ook de vrouw van Trump doet hier vrolijk aan mee en leest een speech van Michele Obama voor, met de mededeling dat ze de speech zelf heeft geschreven. Ach ja, het is mooi weer en het is zomervakantie, dan wil je toch niet werken?

Fijne vakantie, geniet ervan!

 

 

Foto: https://www.flickr.com/photos/119070687@N08/14817453514/in/photolist-oznjGs-nZGTsb-fEBFQZ-pN349h-fEUfty-fx2nwC-fEUfwJ-fEUfGs-6kZY49-aqjx4t-oE3Lc-oReWX-7XZf7L-5nSAzp-J5EsVh-52tH3E-fEBFUe-fEUdWG-fNYUTc-7w5myv-73P6rw-eT9EA-fEUe1A-7XBfKR-fTqVmh-88bMtg-9zeNUa-kmwFMZ-aF8xGZ-5Ps6fR-ej1Mpj-bD3SaZ-cs97g-2wW8sC-4nS8zc-emmFPB-emwp8m-emmEwe-oM7Q7E-6ZcSW8-9zeSR8-osFY7P-oP9nFg-9HiXQC-9oeXEQ-q6CiC9-9zf1t6-gyvWTx-n2pa22-9zf6RX

Advertenties

Brexit is Europese schipbreuk

In het Verenigd Koninkrijk wonen 3 miljoen EU-burgers, terwijl in de EU 1,5 miljoen Britten wonen. Dit kan dankzij het vrije personenverkeer van de EU, tot 23 juni ook in het Verenigd Koninkrijk een vanzelfsprekendheid. Maar nu de Britten hebben gestemd om de EU te verlaten, is de positie van deze 4,5 miljoen mensen ineens niet meer zo zeker.

Ondanks herhaalde beloftes van leave-campaigners dat de in het Verenigd Koninkrijk wonende EU-burgers zich geen zorgen hoefden te maken over hun verblijfrechten, weigert de regering nu deze toezegging te herhalen. De emoties hierover lopen hoog op, en in de verkiezing van de nieuwe premier heeft dit thema zelfs de hoofdrol gekregen. Mogen EU-burgers in het Verenigd Koninkrijk blijven na een Brexit? Of worden zij ingezet in de uittreedonderhandelingen met de EU om ervoor te zorgen dat de Britse burgers in EU-landen mogen blijven? De favoriete kandidaat, Theresa May, is niet van plan deze troef uit handen te geven. Zij geeft dan ook geen enkele garantie aan de EU-burgers in haar land over hun toekomstige rechten. Voor wat, hoort wat, is haar devies.

Dit leidt tot verontwaardigde reacties van remainers én van leavers. Terecht, want deze houding is wreed tegenover mensen die hun bestaan in het Verenigd Koninkrijk hebben opgebouwd, die hier wonen, werken, kinderen hebben (gekregen), belasting betalen en tot twee weken geleden nog dachten dat zij onbeperkte verblijfrechten hadden. En het is ook nog eens onmogelijk, want het wegvallen van deze arbeidskrachten zou de Britse economie grote schade aanbrengen. Omgekeerd geldt dit minder: er wonen minder Britten in de EU en zij zijn ook nog eens verspreid over meerdere landen.

Voor zo’n 4,5 miljoen Europeanen breken onzekere tijden aan als Theresa May tot premier wordt gekozen. Tenzij zij haar mening herziet of niet meent wat zij zegt, iets wat in het huidige politieke klimaat zomaar zou kunnen. Want hoe kun je politici nog geloven, wat is waarheid en leugen in de nieuwe politieke stijl? Je roept wat – bijvoorbeeld dat er na een Brexit 350 miljoen pond per week beschikbaar is voor de gezondheidszorg – en dat ontken je vervolgens glashard op de morgen na de verkiezingen. Of je zegt dat je toegang kunt houden tot de EU-binnenmarkt zonder deel te nemen aan het vrije personenverkeer, ook al weet je dat dit niet gaat. Als de kiezer zijn kruisje maar op de juiste plek zet. Wat daarna gebeurt, gaat jou niet aan.

De ratten verlaten in kolonne het zinkende Britse schip. Cameron, Johnson, Farage, zij vinden zichzelf niet geschikt om over de uittreding met de EU te onderhandelen, dat laten zij liever aan anderen over. Deze anderen mogen straks ook aan de kiezers uitleggen waarom het Brexit het Verenigd Koninkrijk niet welvarender heeft gemaakt. Het klonk allemaal zo leuk, maar van soevereiniteit kun je nu eenmaal niet leven. Als de leave-stemmers dit ontdekken, komt de klap pas echt. Ik hoop dat de EU mild en geduldig optreedt om zo de schade van dit referendumdebacle te beperken. Want uiteindelijk is dit geen Britse, maar een Europese schipbreuk.

Foto: flickr.com.

Ode aan Albert en Albert

Sinds een week ben ik in Sutton-under-Brailes, waar alles net zo mooi en romantisch is als de naam doet vermoeden. Sutton-under-Brailes is een gehucht met 80 inwoners in de Cotswolds, een geliefd vakantiegebied van Londenaren en een verplicht nummer op het lijstje van Chinese bustoeristen. De kleine 12e eeuwse kerk werd in 1880 gerenoveerd en wordt door de lokale community onderhouden; kerk en dorpje hebben geen eigen website.

Op de Village Green staat een monument voor de twee doden uit de Eerste Wereldoorlog, Albert Garey en Albert Harris. Bijna ieder dorp hier in de Cotswolds heeft zo’n monument voor de slachtoffers van de Great War, een oorlog die aan ons Nederlanders grotendeels voorbij is gegaan. Als neutrale staat werden wij met rust gelaten, een strategie die in 1940 niet nog een keer lukte.

Vandaag 100 jaar geleden, op 1 juli 1916, begon de Battle of the Somme, een veldslag waarin het Britse leger in één dag de meeste mensen ooit verloor. De slag duurde 141 dagen en kostte in totaal een miljoen mensenlevens. De herdenkingen begonnen gisteravond en duren 141 dagen.

De Eerste Wereldoorlog was een eindeloos lijden in loopgraven, in modder en regen, een wachten dat in veel gevallen leidde tot sterven. Beroemd zijn de beelden van Duitse en Engelse soldaten die samen kerstmis vieren, om elkaar de dag erna dood te schieten.

Fanatiek nationalisme, economische recessie, haat tegen buitenlanders en de schuld geven aan de ander waren de aanleidingen voor de twee wereldoorlogen die vorige eeuw in Europa begonnen. Honderd jaar later leek dit nooit meer te kunnen gebeuren, maar na de Brexit-uitslag van vorige week lijkt een volgende oorlog minder onwaarschijnlijk te zijn geworden. De onverwachte uitslag van dit referendum heeft nationalisten en populisten in het hele continent vleugels gegeven, en met de Franse en Duitse verkiezingen voor de deur kan ons continent er over een jaar wel eens heel anders uitzien. En dan heb ik het nog niet eens over de mogelijkheid van president Trump.

Het Brexit-referendum is een waarschuwing, een signaal dat we niet mogen negeren. Boosheid van lieden als Juncker, uitspraken die haat juist vergroten – de Engelsen willen weg, laat ze zo snel mogelijk gaan, dan kunnen wij lekker verder – zijn onverantwoord. Een groot deel van de Engelsen, waarschijnlijk zelfs meer dan de 48% die ‘remain’ stemde, wil wél een Europese toekomst. Bijvoorbeeld de jongen in de boekhandel in Circencester, die nu niet meer weet hoe de komende jaren, juist de jaren die zo belangrijk zijn voor hem en zijn leeftijdgenoten, er uit zullen zien.

Wij Europeanen zijn tot elkaar veroordeeld, en moeten aan tafel samen naar oplossingen zoeken. We kunnen dat nu doen of nadat we elkaar de rug hebben toegekeerd, en het continent voor de zoveelste keer in puin hebben gelegd. Ik ga voor de eerste optie. Laten we Albert en Albert eren, en alle anderen die gevallen zijn of geleden hebben onder de wereldoorlogen.