Brexit-blues

Vrijdag kwam ik in Engeland aan, de dag na het Brexit-referendum. Ik kwam in een land in verwarring, in chaos, soms zelfs in paniek. Niemand had verwacht dat het leave-kamp zou winnen, ook de leavers zelf niet. Er is geen plan, niet van het leave-kamp en niet van de regering, en sinds vrijdag is er ook geen geloofwaardige premier meer of inzetbare oppositie: de Labour-partij is druk bezig zichzelf op te blazen.

Sinds het leave-kamp heeft gewonnen, is er een toename van racistische incidenten, is Nigel Farage naar Straatsburg gereisd om zijn mede-Europarlementariërs triomfantelijk uit te schelden, en dineerde David Cameron als een lame duck in Brussel met de andere 27 EU-leiders.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren in een land dat zo trots is op zijn diversiteit, dat open en tolerant wil zijn, dat ooit de wereldzeeën heeft beheerst? Er is geen simpel antwoord. Veel kiezers hebben niet tegen de EU gestemd, maar tegen de politieke elites en tegen globalisering. Door de globalisering hebben veel mensen hun werk en hun waardigheid verloren. Dit proces is al tientallen jaren bezig, en begon in Engeland met het sluiten van de mijnen door Thatcher. Later werd werk geoutsourced naar India of Vietnam, en daarna kwamen de immigranten uit Oost-Europa. Omdat Engeland geen gebruik maakte van de mogelijkheid om voor een periode van zeven jaar werkvergunningen voor arbeidskrachten uit de nieuwe EU-lidstaten verplicht te stellen, trokken Oost-Europeanen na 2004 in groten getale naar Engeland. De snelle toename van Oost-Europese immigranten heeft de Engelsen overvallen, in sommige gebieden voelen mensen zich niet meer thuis in hun eigen wijk.

Maar ook het consequente EU-bashing heeft zijn sporen nagelaten. Decennialang hebben politici de EU de schuld gegeven van mislukkingen, en successen voor zichzelf opgeëist. De informatie over de EU was schaars; de Britten weten beschamend weinig over de EU, voor hen zijn het dictatoriale bureaucraten in Brussel aan wie per week 350 miljoen pond moet worden betaald, een bodemloze put dus.

Het derde punt is de leugen- en lastercampagne van het leave-kamp. ‘Let’s take back control’, zo was de leuze, waarmee het stoppen van de immigratie werd bedoeld. Het idee is dat uittreden uit de EU betekent dat de grenzen dicht gaan. Dat dit niet kan, dat het Verenigd Koninkrijk toegang tot de EU-binnenmarkt nodig heeft en dat dit vrij personenverkeer betekent, werd niet verteld. Tot de dag na de campagne. Ook de bewering dat er 350 miljoen pond per week naar de National Health Service zou gaan na uittreden uit de EU, geld dat tot die tijd naar ‘Brussel’ ging, werd na het referendum ijlings ingetrokken. De derde claim, dat er een enorme toestroom van Turken zou komen omdat Turkije binnenkort lid van de EU zou worden, bleek ook niet waar te zijn.

Nu de gevolgen van een Brexit voelbaar worden – de pond is gekelderd, de beurzen zijn gedaald, investeerders dreigen weg te trekken, het Verenigd Koninkrijk heeft de AAA-status van kredietwaardigheid verloren – krijgen veel kiezers spijt. Zij vragen of zij opnieuw mogen stemmen, of eisen een nieuw referendum. Bregretters worden zij nu al genoemd. Cameron wil nu ineens wel een goede band met de ‘vrienden en partners’ in de EU. Het is allemaal een beetje te laat, het was allemaal een beetje dom. Ook de jonge mensen, die overtuigend voor het EU-lidmaatschap hebben gestemd, hebben geen recht van spreken: slechts 40% van hen heeft de moeite genomen om naar de stembus te gaan.

Democratie is een serieuze zaak, stemmen is niet alleen een voorrecht maar ook een morele plicht. Daar hoort bij dat kiezers goed geïnformeerd hun keuze bepalen. Als je niet gaat stemmen of als een blinde kip achter de leugenaars Farage en Johnson aanholt en alle waarschuwingen afdoet als ‘project fear’, krijg je de deksel op je neus. Het is een dure les, het gaat de Engelsen veel kosten, financieel en moreel.

Maar de grootste fout ligt toch echt bij Cameron die een referendum heeft beloofd om de problemen in zijn eigen partij op te lossen en zijn herverkiezing zeker te stellen. Daarmee heeft hij de geest uit de fles gehaald, en zijn land volkomen onnodig in grote problemen gebracht. De Brexit-blues duren nog wel even.

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s