Weg met de feitenvrije politiek

Vorige week donderdag werd de Britse parlementariër Jo Cox op klaarlichte dag vermoord, zelfs afgeslacht. Een gedreven politicus, echtgenote en moeder moest met haar leven betalen voor haar idealen. Deze moord was naar alle waarschijnlijkheid het gevolg van een steeds agressievere Brexit-campagne waarin mensen werden opgehitst en verdeeld, en waarin schaamteloos haat werd gezaaid. Het kon gewoon niet goed gaan, lees mijn column op sargasso maar die ik een dag voor deze moord heb geschreven.

De verontwaardiging en onmacht zijn groot, niet alleen in het Verenigd Koninkrijk maar in heel Europa. Velen vragen zich af waar de grens is: hoe ver mag je gaan om stemmen te winnen, wat is de waarde van feiten in het politieke debat en vooral: hoe gaan we nu verder?

In Zwitserland was deze week alweer een volgende rel. Andreas Glarner, parlementariër en asielwoordvoerder van de SVP, en ja inderdaad, ook nog de Andreas van ‘Het sprookje van Andreas‘, heeft provoceren en feitenvrije politiek tot zijn strategie gemaakt. Hij twittert onzin, voelt zich vervolgens beledigd als mensen reageren en sluit dan zijn account. Vervolgens gaat hij door op Facebook, waar hij regelrechte leugens schrijft. Zo beweerde hij dat Zwitserse gepensioneerden hun huis uit zouden worden gezet om plaats te maken voor asielzoekers. Absolute onzin. Twee vrouwen vielen hem hier op aan, en bleven volhouden dat hij een leugenaar was. En wat deed onze sprookjesvriend? Hij gaf het niet toe, maar publiceerde de profielfoto’s van de beide vrouwen met de tekst: ‘Ik begrijp ergens wel, waarom zij links en feministisch zijn’. Dit leidde tot een explosie van beledigingen en haatmails aan het adres van de vrouwen.

Wat is de grens? Mag een politicus onwaarheden spuien en deze gewoon volhouden, tegen alle feiten in? Dit is een belangrijke vraag, want het zijn allang geen incidenten meer, maar wordt steeds meer een succesvolle politieke stijl. Want al is iets niet waar, het is wel gezegd, er blijven dingen hangen, en daar gaat het nou juist om.

Het moet uit zijn met politici die leugens verspreiden voor hun eigen gewin, die er alleen op uit zijn om stemmen te winnen. Politiek gaat erom een ander te overtuigen, om standpunten naar voren te brengen, maar wel graag gebaseerd op feiten. Een Amerikaanse president die België een leuke stad vindt, lijkt me niet zo’n goed idee. En aan de onzin die over de EU wordt gezegd – dictatuur of superstaat bijvoorbeeld – moet ook maar eens een eind komen.

De Tagesanzeiger analyseert sinds kort de uitspraken van politici na debatten met een zogenaamde ‘Faktencheck‘. Hierin worden alle belangrijke uitspraken ontrafeld en op waarheid getoetst. Duitse media volgen nu dit voorbeeld, en hebben onlangs de onzin die AfD-leider Frauke Petry uitkraamt ontleed. Operation Libero houdt politici via Facebook verantwoordelijk voor het waarheidsgehalte van hun uitspraken en heeft een petitie gestart voor meer feiten en fatsoen in het politieke debat.

Dit alles lijkt mij een goede ontwikkeling. De Brexit-campagne heeft laten zien hoe het niet moet, met de dood van Jo Cox als dramatisch dieptepunt. Tijd voor reflectie voor politici: overtuig de tegenstander met feiten, met argumenten, en houd op met haatzaaien tussen groepen. En, houd het alstjeblieft fatsoenlijk. Dat is wel zo prettig.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s