Het kopje thee van Job Cohen

Het was een bijzonder weekend: op zaterdag én zondag werden de hoogste temperaturen van Europa gemeten in Nederland, en PSV werd op het laatste moment toch nog landskampioen ten koste van Ajax. Maar ook buiten Nederland gebeurden bijzondere dingen.

Zo werd zaterdag in Warschau de grootste demonstratie in Oost-Europa gehouden sinds de val van de Berlijnse Muur in 1989. Bijna een kwart miljoen mensen gingen de straat op om te demonstreren tegen de rechtse regering, voor de rechtsstaat en voor het EU-lidmaatschap. Het motto van de demonstratie was: ‘Wij zijn en blijven in Europa’.

De Poolse regering heeft geregeld lak aan de normen en waarden waarop de EU is gebaseerd. Zo werden in december 2015 de bevoegdheden van het Hooggerechtshof in een spoedprocedure ingedamd: beslissingen van het Hof zijn alleen nog geldig met een tweederde meerderheid. Ook de persvrijheid staat onder druk. Een nieuwe mediawet biedt de regering de mogelijkheid om kandidaten in leidende functies in de media te benoemen. Deze maatregelen zijn een doorn in het oog van de Europese Commissie. En van veel Polen, zo bleek zaterdag. Het grote succes van deze demonstratie laat zien dat veel Polen liever de Europa Express nemen dan de Transsiberische spoorlijn.

Ook veel Londenaren hebben genoeg van de afnemende tolerantie en van de verdeelpolitiek. De smerige verkiezingscampagne van de Tories om hun burgemeesterskandidaat in het zadel te helpen, mislukte jammerlijk. De focus op het verdelen van bevolkingsgroepen en de pogingen om de Labour-kandidaat te associëren met moslim-extremisme schoten hun doel totaal voorbij.

De Tories hadden nog een sterke troef in handen: de excentrieke, flamboyante, fietsende Tory-burgemeester Boris Johnson zette zich vol in voor zijn opvolger Zac Goldsmith. Qua uiterlijk heeft Johnson wel wat weg van Donald Trump, en net als Trump kan ook Johnson als een blad aan de boom omslaan. Het meest frappante voorbeeld hiervan is het Brexit. Na enig wikken en wegen koos Johnson tegen zijn vriend en studiegenoot Cameron en voor een Brexit. Hiermee hoopt hij vooral zijn eigen politieke carrière op stoom te brengen, en gaat hij dwars in tegen de belangen van de inwoners van de kosmopolitische, internationaal georiënteerde stad Londen.

De Tories betaalden de prijs voor het opportunisme van Johnson en voor de  lastercampagne die zij hadden gevoerd. De Londenaren negeerden de dreigingen en kozen met een ruime meerderheid van 57% voor de moslimkandidaat Sadiq Khan, telg uit een Pakistaanse immigrantenfamilie en zoon van een buschauffeur.

Khan wil een burgemeester voor alle Londenaren zijn. Hij heeft ook een advies voor zijn eigen partij: het moet afgelopen zijn met het navelstaren, politici moeten beter naar hun kiezers luisteren. De Labour-partij moet een ‘tent’ zijn waar iedereen zich goed in voelt, Labour kan geen verkiezing meer winnen met alleen Labour-leden. In ons versplinterde politieke landschap geldt dit voor alle partijen.

Deze verkiezing is dan ook een wijze les voor andere politici: verbinden werkt beter dan verdelen. Het kopje thee van Job Cohen was misschien zo gek nog niet.

Afbeelding: pixabay.com.

Advertenties

2 comments

  1. Marianne Buddingh · mei 9, 2016

    Mooie column weer, Elsje op de laatste zin na dan. Misschien als je in Amsterdam gewoond had, zou je hem ook niet hebben gebruikt. De gemiddelde Amsterdammer voelde zich door JC in het geheel niet gezien en dat gold ook voor mij. Ik ben groot fan van de huidige burgemeester: streng maar rechtvaardig.

    Mooi hoor die grote demonstratie in Polen, maar dat is toch waar ik me de meeste zorgen over maak voor wat betreft Europa: het morele failliet. Wel met de mond belijden dat je naast een economische Unie er ook een bent van waarden, maar dat er van dat laatste in de praktijk niets (meer) blijkt en dat er geen instrumenten zijn om afglijdende landen bij de les te houden of te halen.
    En dan heb ik het nog niet eens over de kwestie Turkije; om je als Europa kapot voor te schamen.

    Like

    • elsjemoulijn · mei 9, 2016

      Het gaat me meer om de symboliek dan om de inhoud van het burgemeesterschap van Job Cohen. Hij was een van de eersten die verbinding zocht met alle Amsterdammers, en daarvoor is hij regelmatig weggehoond. Khan wil ook verbinden, en daardoor kwam bij mij Cohen weer terug. En de waarden van de EU, dat is inderdaad een lastig thema. Des te belangrijker dat zoveel Polen de straat opgaan, dat geeft de commissie hopelijk weer moed om harder door te pakken.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s