Boze burgers binden

De AfD heeft besloten. De islam hoort niet tot onze maatschappij, minaretten, boerka’s en ritueel slachten worden verboden. De staat stimuleert het krijgen van kinderen (alleen van de eigen bevolking), het aantal abortussen moet naar beneden en het gezin van vader, moeder en kinderen is de hoeksteen van de samenleving. De dienstplicht voor mannen wordt weer ingevoerd, de grenzen worden bewaakt en er worden hekken gebouwd. Immigratie is gebaseerd op kwalititatieve criteria: alleen hoogopgeleide immigranten en schaarse vakkrachten die willen integreren zijn nog welkom. Klimaatverandering is propaganda, de omschakeling naar duurzame energie moet worden teruggedraaid, kerncentrales blijven open. Er komt meer directe democratie, de euro moet verdwijnen en als de regering dit niet doet, komt er een referendum over het uittreden uit de euro. De Nato wordt een Europese verdedigingsalliantie, de banden met Rusland worden aangehaald, de EU wordt opgeheven en heropgericht als een economisch samenwerkingsverband, naar voorbeeld van de vroegere EG. TTIP gaat niet door.

Dit zijn de programmapunten van Alternative für Deutschland (AfD), de snelgroeiende rechts-populistische partij in Duitsland. Deze nieuwe partij lijkt de ideeën van verschillende Europese zusterpartijen bij elkaar te hebben geharkt: van de PVV (afkeer van de islam), de Zwitserse SVP (minarettenverbod), het Front National (vriendschap met Rusland), de FPÖ (eigen volk eerst) in Oostenrijk, om er maar een paar te noemen. Met dit rommelige programma probeert de AfD ontevreden kiezers van allerlei pluimage aan zich te binden. De hoofdthema’s zijn in het hedendaagse Europa universeel: immigratie, islam, EU, open grenzen. De AfD voegt hier een reis naar het verleden aan toe: het gezin, abortus, de Duitse mark, de EG, atoomernergie en nauwere banden met Rusland.

De AfD wil een nationale volkspartij zijn, geen protestpartij maar een regeringspartij. De partij droomt er zelfs al van de president te leveren, zeker nu dit in Oostenrijk wel eens kon gaan lukken. Om dit te bereiken, probeert de AfD álle soorten boze burgers aan zich te binden. Of dit op den duur succesvol is, is zeer de vraag.

Niet alle AfD-leden zijn onverdeeld gelukkig. Voor sommigen is het programma te radicaal, zij willen wel de politieke islam veroordelen, maar niet de religie. Voor anderen is het juist te mild, zij eisen dat Duitsland uit de Nato stapt of de abortuswetgeving verscherpt. Het bestuur bepaalde, en als de discussie in haar ogen de verkeerde kant opging, werd deze beëindigd. Martin Klingst heeft voor deze aanpak een nieuw woord bedacht: democratuur.

Net als dat het programma voor alle boze burgers wel wat goeds heeft, heeft het voor alle tegenstanders wel wat weerzinwekkends: voor moslims, joden, homo’s, immigranten, mensen zonder kinderen, kosmopolieten, groenen, EU-aanhangers of atheïsten, zij zijn allemaal de klos. De commentaren in Duitsland liegen er dan ook niet om. De overheersende mening is dat dit een reactionair, racistisch, populistisch programma is zonder constructieve oplossingen. Een programma dat de Duitse democratische pluralistische maatschappij verdeelt en de grondwet schendt. De AfD kan hiermee zijn doel wel eens voorbijgeschoten zijn en een schreeuwende protestpartij blijven. Ik zal er geen traan om laten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s