De politieke boksring

Vandaag kwam er een voorlopig einde aan de spraakmakende ‘affaire Hildebrand’. Een klokkenluider en zijn maat werden veroordeeld tot voorwaardelijke gevangenisstraffen wegens het schenden van het bankgeheim. Hiermee hebben zij Philipp Hildebrand, de schrik van de Zwitserse bankwereld en politieke elite, ten val gebracht. Hoe een voormalige topsporter in de politieke boksring verloor.

Begin januari 2012 schudde de Zwitserse financiële en politieke wereld op zijn grondvesten. De positie van de president van de Zwitserse Nationale Bank, Philipp Hildebrand, wankelde nu uit gestolen bankgegevens was gebleken dat zijn vrouw in de zomer van 2011 twee keer dollars had gekocht, net voordat de Nationale Bank de koers van de frank vastlegde op EUR 1,20. De winst: meer dan CHF 70.000, een schijntje voor de multimiljonair Hildebrand. Maar de hoeder van de wisselkoers had zichzelf verrijkt met deviezentransacties, en dat is een doodzonde. Na een reeks belastende artikelen in de Weltwoche volgt de bekentenis: op 9 januari 2012 treedt Hildebrand af.

In 2003 wordt de voormalige wedstrijdzwemmer Hildebrand benoemd tot de jongste president die de Zwitserse Nationale Bank ooit heeft gehad. De goed uitziende, atletische, steenrijke Hildebrand heeft tijdens zijn carrière bij het Amerikaanse hedegefonds Moore Capital geleerd bankiers niet te vertrouwen. Hij hangt een poster van Mohammed Ali in zijn kantoor op, en gaat de strijd aan met de Zwitserse grootbankiers. Al in de zomer van 2007, als alles nog koek en ei is, waarschuwt Hilderbrand voor de instabiliteit van het Zwitserse en internationale financiële systeem. Hij wordt weggehoond.

Als de UBS in de herfst van 2008 bijna failliet gaat, springt de Zwitserse Nationale Bank in en redt de bank voor de ondergang. Niet lang hierna treedt de directeur van de UBS af. Voor Hildebrand is dit slechts het begin, hij gaat door met zijn strijd voor strengere regelgeving voor de banken. Dat hij daarmee vijanden maakt, is duidelijk. De grote banken en de politieke SVP-clan kunnen zijn bloed wel drinken.

In 2010 eist SVP-strateeg Blocher zijn aftreden, maar dat mislukt. Uiteindelijk doet een kleine, onbeduidende vijand Hildebrand de das om. Een IT-medewerker van een bank in St. Gallen ontvreemdt bankgegevens van Hildebrand en geeft deze door aan een bevriende kantonale SVP-politicus. Zo komen de data terecht bij Hildebrand’s aartsvijand Blocher, die ze doorspeelt aan de Bundesrat. Ook de aan de SVP gerelateerde sensatiekrant Weltwoche krijgt de informatie in handen. Het lot van Hildebrand is bezegeld.

Blocher heeft zijn zaakjes goed voor elkaar en wordt na een huiszoeking wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken. De staat betaalt hem een vergoeding van CHF 133.000 voor geleden schade en advocatenkosten. Hildebrand krijgt na zijn aftreden een topbaan bij BlackRock, de grootste vermogensbeheerder ter wereld, waar hij vele malen meer verdient dan bij de Nationale Bank. Hij is inmiddels van zijn vrouw gescheiden en hertrouwd met een van de rijkste vrouwen van Zwitserland.

Hildebrand heeft de implosie van de UBS voorkomen en daarmee de grootste crisis in de recente Zwitserse geschiedenis bezworen. Zijn strijdvaardige, onconventionele en eigenzinnige optreden heeft hem de kop gekost. Het politieke en bancaire establishment heeft deze ronde gewonnen. De tijd zal leren wie de echte winnaar is.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s