Staalstrijd

Gisteravond maakte Tata Steel Europe bekend de staalproductie in het Verenigd Koninkrijk te beëindigen. Nu de Chinese economie langzamer groeit, heeft China overproductie en dumpt het massaal staal op de Europese markt. Van 2014 tot 2015 verdubbelde de hoeveelheid geïmporteerd Chinees staal, terwijl de prijs vrijwel halveerde en nu ver onder de kostprijs ligt. De Europese Commissie wil de staalsector tegen deze oneerlijke concurrentie beschermen door de invoerrechten op Chinees staal te verhogen van 9% naar 16%. Zo vreemd is dat niet: de VS heft op sommige staalproducten invoerrechten van 236%.

De meeste lidstaten zijn het met de Commissie eens, maar Cameron ligt dwars. Als neoliberaal vindt hij dat de vrije markt zijn werk moet doen. Cameron vreest dat een verhoging van de invoerrechten tot duurder staal leidt, wat andere industrieën en ook consumenten zal treffen. Maar hoe kun je van een vrije markt spreken als 80% van de Chinese staalindustrie in handen is van de overheid, die deze ook nog eens zwaar subsidieert?

De staalindustrie is belangrijk voor Europa, de EU werd zelfs opgericht als de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. De staalsector biedt direct werk aan 300.000 mensen, en indirect aan nog eens het drievoudige. Staal is de grondstof voor andere industrieën, van auto’s tot aan de bouw en elektronica. Als we in Europa geen staalindustrie meer hebben, worden we afhankelijk van de prijzen die de Chinezen of de Russen ons berekenen – en die kunnen dan wel eens snel gaan stijgen.

De zorgen zijn dan ook groot. Midden februari was er in Brussel een demonstratie, georganiseerd door werkgevers met steun van werknemers. De demonstranten riepen de Europese Commissie op om China niet te erkennen als markteconomie. Voor een markteconomie gelden namelijk andere regels met betrekking tot dumping, en als die ingaan kan de Europese staalindustrie wel opdoeken. Maar ook hier is Cameron weer een buitenbeentje, hij wil China juist zo snel mogelijk als markteconomie erkennen.

De houding van de Britse regering is onbegrijpelijk. De sluiting van Tata Steel gaat 15.000 Britten hun baan kosten, in economisch toch al niet zo sterke gebieden zoals het zuiden van Wales. Britse vakbondleiders reisden daarom onlangs naar Mumbai om de leiders van Tata te vragen toch alstjeblieft de staalwerken open te houden. Ze kregen nul op het rekest.

De aankondiging van Tata Steel heeft Cameron in het nauw gedreven. Nationalisatie is voor hem geen optie, dat is vloeken in de kerk. Hij denkt er nu over om Tata Steel tijdelijk financieel te ondersteunen, totdat er een koper is gevonden. Maar zonder hogere invoerrechten, zonder maatregelen om de staalindustrie te beschermen tegen de agressieve methodes van de Chinezen, komt er geen koper. En als de Europese Commissie China als markteconomie erkent, al helemaal niet. De oplossing? De EU de schuld geven. Ja toch?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s