Rare jongens, die Britten

Eind vorige week kwamen de leiders van de 28 EU-lidstaten in Brussel bij elkaar om te bespreken hoe ze een ‘Brexit’, een uittreden van het Verenigd Koninkrijk uit de EU, zouden kunnen voorkomen.

Twee dagen van intensieve besprekingen, bijeenkomsten in wisselende groepjes en veel gekonkel later kwam er dan eindelijk witte rook uit de schoorsteen. David Cameron, premier van de Britten en uitvinder van dit circus, gaf laat op de vrijdagavond een persconferentie waarin hij zijn landgenoten opgelucht liet weten hoe blij hij was met dit compromis. Met deze deal in de hand, zo zei hij, kon hij met ‘hart en ziel’ strijden voor een voortzetting van het Britse EU-lidmaatschap.

Ondanks zijn optimisme krijgt Cameron wellicht nog een koekje van eigen deeg. Om zijn herverkiezing zeker te stellen, beloofde hij de Britten in 2013 dat hij de EU zou hervormen en (nog) betere condities voor Groot-Brittannië zou bedingen. De belangrijkste thema’s voor Cameron waren de Britse soevereiniteit en, hoe kan het ook anders, de immigratie van EU-burgers uit de Oost-Europese lidstaten.

Zijn beloftes heeft Cameron niet waar kunnen maken. De Europese verdragen worden niet zomaar aangepast, en over de vrijheid van personenverkeer wordt niet onderhandeld. Wel heeft Cameron een aantal kleinere dingen bereikt, zoals dat Groot-Brittannië gedurende maximaal zeven jaar EU-burgers van bepaalde sociale voorzieningen mag uitsluiten, en dat zijn land niet meer meedoet aan het streven naar een ‘ever closer union’. Een mager resultaat dat door EU-sceptici dan ook wordt weggehoond.

Met zijn vreemde en vooral onnodige sprongen heeft Cameron de tegenstanders van het Britse EU-lidmaatschap een podium én vleugels gegeven. De oppositie komt nu niet alleen meer uit de populistische hoek – van Nigel Farage en consorten – maar ook uit zijn eigen partij, tot aan de populaire Londense burgemeester Boris Johnson toe. De onzekerheid over de toekomst van Groot-Brittannië in de EU eist nu al zijn tol. De pond daalt en bedrijven twijfelen over verdere investeringen.

Op 23 juni mogen de Britse kiezers bepalen of zij onder de nu bekende voorwaarden in de EU willen blijven – een in/out-referendum dus. Cameron zal de komende maanden de zeepkist op moeten, wil hij dit referendum winnen. Hij wilde de geschiedenisboekjes ingaan als de premier die voor Engeland een luxueuze uitzonderingspositie in de EU had uitonderhandeld. Hij kan wel eens de premier worden die Engeland onbedoeld uit de EU leidde. Rare jongens, die Britten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s